maandag 14 september 2009
Dag 1: Amsterdam – Frankfurt – Washington D.C. – Denver
Na ruim 25 uur vliegen vanaf Amsterdam via Frankfurt en Washington D.C. aangekomen op Denver International Airport. Denver heeft een vrij grote luchthaven voor een stad die niet veel groter is dan Rotterdam. De luchthaven heeft een monorail en een immense aankomsthal, waar Rotterdam Airport nog een puntje aan kan zuigen. De bus van de verhuurmaatschappij staat keurig netjes op me te wachten. Al is daar alles mee gezegd. Eenmaal aangekomen bij het ophaalpunt blijkt dat ik niet verzekerd ben, als Yogi Bear straks in Yellowstone stom toevallig bij mij een ruitje intikt. Dat was me door de reisorganisatie wel verteld. Extra kosten USD 67,=. Niemand die me verder begeleidt naar mijn auto of een kenteken geeft van de auto, zodat ik in het holst van de nacht (het is inmiddels bijna half één ’s nachts) zelf mijn auto kan gaan zoeken. Daarna begint het zoeken van het hotel. En waar begin je, in een stad zo groot als Rotterdam? Gelukkig had ik thuis een uitdraai gemaakt van de routebeschrijving dus dat zou een makkie worden. Dacht ik…. Maar het duurt even (een uurtje) voordat ik gewend ben aan het Amerikaanse wegensysteem. De Interstate 25, die ik moet hebben, is namelijk verdeeld in twee stukken; Noord en Zuid. En om het geheel nog even eenvoudiger te maken eindigt Interstate 25 Noord plotseling en gaat over in Interstate 36 West. Na een half uurtje door randgemeentes van Denver struinen vind ik het wel genoeg geweest en roep een aantal wegwerkers om hulp. Die zijn bereidwillig en leggen me uit dat ik niet zover uit de buurt zit; Nee, gewoon terug naar Interstate 36, de Oostelijke kant en daarna Interstate 25 Zuid. Daarop blijven, totdat je een voetbalstadion van Invesco ziet, en daarna moet je eraf. Makkie, denk ik weer. Maar eenmaal de Interstate 25 Zuid te hebben, duurt het naar mijn zin wel erg lang voordat ik het voetbalstadion zie. Dus maar weer vragen naar dat voetbalstadion. Blijkt dat ik er nog één afslag vandaan zit. Eind goed, al goed. Hotel gevonden na 2,5 uur door Denver struinen, in het holst van de nacht. Één ding; ik was meteen vertrouwd met het Amerikaanse wegensysteem.
Dag 2: Denver – Nederland - Denver
’s Morgens met een stel Belgische hotelgasten de binnenstad van Denver ingedoken. Dat valt wel even tegen; De binnenstad van Denver is niet zo erg groot en bevat niet echt veel bezienswaardigheden. Of het moet het gemeentehuis zijn en het aangrenzende provinciehuis, want Denver is de hoofdstad van de staat Colorado. Het aangrenzende park is één grote dierentuin, waar een eekhoorntje een maatje vindt in mijn videocamera. Daklozen zijn er – net als in veel andere Amerikaanse steden – ook in Denver, als is het beter georganiseerd. De politie houdt, in tegenstelling tot andere Amerikaanse steden waar ik tot nu toe ben geweest, strakke regie over de daklozen, zodat die niet de toeristen onder de voet lopen. Verder gaat het er gemoedelijk aan toe, tussen de politie en de kansarmen. Dit is een heel ander straatbeeld, dan wat ik ken uit steden als New York, Seattle, Los Angeles, San Diego, San Francisco en Washington D.C.. Daar struikel je over de zwervers en er is totaal geen coördinatie.
’s Middags is het dan tijd voor de grote en langverwachte rit naar het plaatsje Nederland, op zo’n 65 km rijden van het stadshart van Denver. De Belgen laat ik achter me. Via het universiteitsstadje Boulder kom ik voor het eerst in aanraking met de Rocky Mountains, het bergenmassief dat in Argentinië begint en doorloopt tot in het noorden van Canada. Het is wel even een vreemde gewaarwording, als je Boulder binnen rijdt, en een bordje ziet met daarop “Nederland”, 24 mijl en linksaf. Qua bebording lijkt het Amerikaanse weggennetwerk veel op het Belgische; of er is veel aangegeven, of helemaal niets. Hier is het allemaal prima aangegeven (zo ook het stadsdeel “Leyden” in Denver, die ik over heb geslagen). Vanaf Boulder is het nog 18 mijl naar het plaatsje Nederland. Voor het omrekenen naar kilometers halveer ik de afstand 18 mijl; 9 en tel dat op bij die 18 en kom zo op de afstand van 27 kilometer. Omdat je geen constante snelheden kunt aanhouden, duurt het alles bij elkaar een uurtje voordat ik het gehucht binnen rijdt. “Nederland” is niet meer dan 6 straten, dat aan een meer ligt. Er is een supermarkt, een gemeentehuis, een Italiaans restaurant en een politiebureau. Verder valt me de “Snyder Street” op. Erg boeiend is dit ski-oord niet, maar het is leuk om er even te zijn geweest.
’s Avonds terug in Denver kom ik de Belgen weer tegen, die een hapje gaan eten in de binnenstad van Denver. Ik sla over; morgen een lange dag voor de boeg.
’s Middags is het dan tijd voor de grote en langverwachte rit naar het plaatsje Nederland, op zo’n 65 km rijden van het stadshart van Denver. De Belgen laat ik achter me. Via het universiteitsstadje Boulder kom ik voor het eerst in aanraking met de Rocky Mountains, het bergenmassief dat in Argentinië begint en doorloopt tot in het noorden van Canada. Het is wel even een vreemde gewaarwording, als je Boulder binnen rijdt, en een bordje ziet met daarop “Nederland”, 24 mijl en linksaf. Qua bebording lijkt het Amerikaanse weggennetwerk veel op het Belgische; of er is veel aangegeven, of helemaal niets. Hier is het allemaal prima aangegeven (zo ook het stadsdeel “Leyden” in Denver, die ik over heb geslagen). Vanaf Boulder is het nog 18 mijl naar het plaatsje Nederland. Voor het omrekenen naar kilometers halveer ik de afstand 18 mijl; 9 en tel dat op bij die 18 en kom zo op de afstand van 27 kilometer. Omdat je geen constante snelheden kunt aanhouden, duurt het alles bij elkaar een uurtje voordat ik het gehucht binnen rijdt. “Nederland” is niet meer dan 6 straten, dat aan een meer ligt. Er is een supermarkt, een gemeentehuis, een Italiaans restaurant en een politiebureau. Verder valt me de “Snyder Street” op. Erg boeiend is dit ski-oord niet, maar het is leuk om er even te zijn geweest.
’s Avonds terug in Denver kom ik de Belgen weer tegen, die een hapje gaan eten in de binnenstad van Denver. Ik sla over; morgen een lange dag voor de boeg.
Dag 3: Denver – Cheyenne – Custer (State Park)
De folder van de reisorganisatie geeft aan dat de afstand tussen Denver en Custer ongeveer 600 kilometer is. Makkie, denk ik. Dus ik kan ’s morgens wel even het stadje Boulder verkennen. Boulder is een aardig stadje met een leuk centrum, op ongeveer een drie kwartier rijden van Denver. Het is de hoofdstad van het district Boulder, waartoe ook het plaatsje “Nederland” behoort. Als je in het centrum van Boulder staat, zie je, dat het stadje omringd wordt door de bergen. Een indrukwekkend plaatje. Verder is Boulder een plaatsje van vrijbuiters en studenten. Echt een leuk plaatsje om er een dagje rond te lopen. Maar die tijd heb ik niet, dus na 2 uur door Boulder te hebben gelopen is het tijd om verder te gaan. Mijn ochtendeten in Boulder bestaat uit gebakken ei met ham, in de vorm van een hamburger. Niet te eten en zoveel vet, dat ik dat waarschijnlijk pas kwijt ben, als ik drie keer op en neer naar Denver ben gelopen.
De tocht zet zich verder via de interstate 36 West. Die kennen we nog. Het uitzicht langs deze Interstate 36 is prachtig. De weg slingert me door de bergen, waar de snelheid maximaal 65 mijl/uur is (ong. 100 km/u). Die snelheid haal je vrijwel nooit. De 36 West doorkuist het stadje Lyons; een decor voor elke Western-film. Het stadje is precies zo, zoals je dat uit de spaghetti-westerns van regisseur Sergio Leone kent, of de films “Convoy” en “Roadhouse”. Het is bijna middag als ik daar aan kom en dus tijd voor de aanschaf van een paar flessen water. Want met deze temperaturen heeft eten weinig zin en bovendien heb ik geen honger, door dat vette ontbijt van vanochtend in Boulder. Na een korte tussenstop in Lyons vervolg ik mijn weg naar Cests Park; een toeristenhol waar ik voor de eerste keer ga tanken. Eerst eens met de verhuurmaatschappij bellen, omdat nergens staat aangegeven welke brandstof in de auto moet. Dat gesprek verloopt niet helemaal soepel; ze willen me terug bellen en weten waar ik zit, terwijl ik alleen maar wil weten welke soort brandstof ik moet tanken. Tenslotte blijkt dat ik ongelode benzine 85 moet tanken. Heb ik bijna een kwartier voor allerlei gegevens moeten doorgeven. Een volle tank 7,2 gallon (28 liter) kost nog geen USD 20,00. Kom daar in Nederland maar eens om. Via de plaatsjes Geeley en Loveland neem ik de Interstate 85 Noord naar Cheyenne. Bij het plaatsje Pierce, op de grens van de staten Colorado en Wyoming, stop ik even om een immens lange trein op de foto en film te zetten. De machinist vindt deze aandacht wel leuk en claxonneert meerdere malen. Het bergachtige landschap van Colorado heeft plaatsgemaakt voor het heuvelachtige landschap van Wyoming. Het gevolg is uitgestrekte wegen, die als een lange tong in het landschap liggen. Een prachtig uitzicht, dus ik neem even de tijd om dit op me te laten inwerken. Ik heb immers toch tijd zat.
Dat de tijd niet helemaal mijn vriend is, blijkt in Cheyenne. Oorspronkelijk was Cheyenne in het reisschema opgenomen. Maar op het internet heb ik alles nagekeken en gezien dat Cheyenne echt geen klap aan is. Of je moet het geboortehuis van voormalig vice-president Dick Cheney willen zien, maar dat boeit me niet. Wel even de beentjes strekken en daar komt de eerste tegenvaller; Ik heb weliswaar 547 kilometer afgelegd, maar moet op z’n minst nog 678 kilometer (geen mijlen) en het is al in de namiddag. Dat wordt nachtwerk.
Mijn weg zet ik voort via de Interstate 85 Noord, de staat Wyoming in. Het wordt een gevecht met de tijd, waarbij ik steeds op de kaart kijk, als een bord langs de weg aangeeft hoever het eerstvolgende dorpje is. Alle dorpjes die ik doorkruis, zijn meer dan perfecte decors voor elke Amerikaanse westernfilms, of een vervolg op de truckersfilm “Convoy”. In Lusk smijt ik mijn Chevy Aveo nog één keer vol, om daarna de grote sprong te maken naar Custer. Dat valt tegen, omdat de Interstate 85 Noord overal open ligt en je dus niet stevig door kunt rijden. De avond valt in over Wyoming en de maan laat zich zien. Ik volg twee Amerikaanse trucks. Een prachtig plaatje en dat wordt dus op de foto en film gezet.
Het is al na negenen als ik het toeristenhol Custer binnenrijd. Een vriendelijke dame van de plaatselijke pizzeria vertelt me dat ik er nog lang niet ben. Nee, op zijn minst nog 10 – 15 mijl (16 – 22 kilometer) en daar is mijn volgende hotel. Onderweg kom nog bijna in botsing met Buffalo Bill, die totaal geen interesse in me toont en lekker door graast. Mijn aandacht lag bij een tegenligger maar ik zie het immense beest net op tijd. Want bij een botsing met dit dier verliest mijn Chevy. Dat is zeker.
De tocht zet zich verder via de interstate 36 West. Die kennen we nog. Het uitzicht langs deze Interstate 36 is prachtig. De weg slingert me door de bergen, waar de snelheid maximaal 65 mijl/uur is (ong. 100 km/u). Die snelheid haal je vrijwel nooit. De 36 West doorkuist het stadje Lyons; een decor voor elke Western-film. Het stadje is precies zo, zoals je dat uit de spaghetti-westerns van regisseur Sergio Leone kent, of de films “Convoy” en “Roadhouse”. Het is bijna middag als ik daar aan kom en dus tijd voor de aanschaf van een paar flessen water. Want met deze temperaturen heeft eten weinig zin en bovendien heb ik geen honger, door dat vette ontbijt van vanochtend in Boulder. Na een korte tussenstop in Lyons vervolg ik mijn weg naar Cests Park; een toeristenhol waar ik voor de eerste keer ga tanken. Eerst eens met de verhuurmaatschappij bellen, omdat nergens staat aangegeven welke brandstof in de auto moet. Dat gesprek verloopt niet helemaal soepel; ze willen me terug bellen en weten waar ik zit, terwijl ik alleen maar wil weten welke soort brandstof ik moet tanken. Tenslotte blijkt dat ik ongelode benzine 85 moet tanken. Heb ik bijna een kwartier voor allerlei gegevens moeten doorgeven. Een volle tank 7,2 gallon (28 liter) kost nog geen USD 20,00. Kom daar in Nederland maar eens om. Via de plaatsjes Geeley en Loveland neem ik de Interstate 85 Noord naar Cheyenne. Bij het plaatsje Pierce, op de grens van de staten Colorado en Wyoming, stop ik even om een immens lange trein op de foto en film te zetten. De machinist vindt deze aandacht wel leuk en claxonneert meerdere malen. Het bergachtige landschap van Colorado heeft plaatsgemaakt voor het heuvelachtige landschap van Wyoming. Het gevolg is uitgestrekte wegen, die als een lange tong in het landschap liggen. Een prachtig uitzicht, dus ik neem even de tijd om dit op me te laten inwerken. Ik heb immers toch tijd zat.
Dat de tijd niet helemaal mijn vriend is, blijkt in Cheyenne. Oorspronkelijk was Cheyenne in het reisschema opgenomen. Maar op het internet heb ik alles nagekeken en gezien dat Cheyenne echt geen klap aan is. Of je moet het geboortehuis van voormalig vice-president Dick Cheney willen zien, maar dat boeit me niet. Wel even de beentjes strekken en daar komt de eerste tegenvaller; Ik heb weliswaar 547 kilometer afgelegd, maar moet op z’n minst nog 678 kilometer (geen mijlen) en het is al in de namiddag. Dat wordt nachtwerk.
Mijn weg zet ik voort via de Interstate 85 Noord, de staat Wyoming in. Het wordt een gevecht met de tijd, waarbij ik steeds op de kaart kijk, als een bord langs de weg aangeeft hoever het eerstvolgende dorpje is. Alle dorpjes die ik doorkruis, zijn meer dan perfecte decors voor elke Amerikaanse westernfilms, of een vervolg op de truckersfilm “Convoy”. In Lusk smijt ik mijn Chevy Aveo nog één keer vol, om daarna de grote sprong te maken naar Custer. Dat valt tegen, omdat de Interstate 85 Noord overal open ligt en je dus niet stevig door kunt rijden. De avond valt in over Wyoming en de maan laat zich zien. Ik volg twee Amerikaanse trucks. Een prachtig plaatje en dat wordt dus op de foto en film gezet.
Het is al na negenen als ik het toeristenhol Custer binnenrijd. Een vriendelijke dame van de plaatselijke pizzeria vertelt me dat ik er nog lang niet ben. Nee, op zijn minst nog 10 – 15 mijl (16 – 22 kilometer) en daar is mijn volgende hotel. Onderweg kom nog bijna in botsing met Buffalo Bill, die totaal geen interesse in me toont en lekker door graast. Mijn aandacht lag bij een tegenligger maar ik zie het immense beest net op tijd. Want bij een botsing met dit dier verliest mijn Chevy. Dat is zeker.
Dag 4: Custer State Park
De ochtend begint met een ontbijtje; kaas met brood en niet andersom. Ik geniet als ik de vele trucks zie, die het stadje doorkuisen en hoor, hoe ze met enige moeite tegen de berg op rijden. Het stadje wemelt van de motormuizen, die op hun Harley’s hun weg vervolgen. Verder is Custer weinig aan en kom ik eigenlijk alleen maar voor Mount Rushmore, dat hier op 20 mijl (pl/min 30 km) vandaan ligt. Als je een beetje Amerikaanse geschiedenis/cultuur wilt snuiven, dan moet je naar Mount Rushmore. Hierin zijn de koppen uitgehakt van de 4 meest beleidsbepalende presidenten van de Verenigde Staten; George Washington (grondlegger), Thomas Jefferson (breidde de VS uit door o.a. de staat Louisiana te kopen van de Fransen), Theodore Roosevelt (zijn regeerperiode stond in het teken van grote veranderingen) en Abraham Lincoln (hij leidde de V.S. door de burgeroorlog in 1845). Al het hakwerk is van de Deense immigrant Burglund en de naam Rushmore komt van de man, die dit hele project betaald heeft; Charles Thomas Rushmore. Het park is slechts sinds een paar jaar staatseigendom. Een Amerikaanse bezoeker klaagt hierover, omdat hij stelt dat vrijwel alle grote Amerikaanse geschiedenis-monumenten private initiatieven zijn, die later zijn gekocht door de overheid. Twee Rotterdamse dames komen hier duidelijk alleen maar, om er geweest te zijn. De namen Washington, Lincoln, Roosevelt en Jefferson zegt ze helemaal niks en het lijkt ze ook niks te boeien. Ook de 56 vlaggen, die boven de laan wapperen, die naar het monument leidt, deert ze niks. De 56 vlaggen vertegenwoordigen de 50 staten en de 6 landen, die behoren tot de Verenigde Staten.
Dag 5: Custer – Sheridan
Custer ligt niet in Wyoming, maar in South Dakota, zo kom net ik achter. Ik heb eergisteren dus niet alleen méér dan 1.100 kilometer afgelegd, maar ook een hele staat doorkruist. De ochtend begint met een tochtje door het park, op weg naar die eeuwige Interstate 85 Noord. Ondanks de nare nasmaak die ik over deze weg heb, leidt deze weg me toch langs prachtige landschappen. In het park zelf kom ik Buffalo Bill en zijn maatjes weer tegen en stikt het van de herten. De beesten lijken gewend aan menselijke aandacht en gaan gewoon door met hun activiteiten. De eerste stop na Custer is het plaatsje Deadwood, dat zó klein is, dat het niet eens op de kaart staat. Het plaatsje lijkt stil te hebben gestaan in de tijd; elke film uit de jaren ’60 kan hier zijn opgenomen. Zeker als de tientallen motormuizen het dorpje aandoen, als ik er ben. Ik ontmoet er visser Joe, die zijn zoontje in het lokale meertje leert vissen. Het kereltje schijnt echter meer oog te hebben voor mijn videokunsten, dan voor de viskunsten van pa. Tien kilometer verder, als ik de Interstate 90 West opdraai, is het wederom tijd om het prairie-achtige landschap even op me in te laten werken. Ik mis alleen nog Lucky Luuk en zijn paard Jolly Jumper. Dat zou het plaatje compleet maken. In het plaatsje Belle Fourche is het tijd voor een goed bord spaghetti; mijn eerste eten voor vandaag. Een kleine 40 kilometer boven Belle Fourche, langs die eeuwige Interstate 85 Noord, is het geografische centrum van de Verenigde Staten te vinden. Hier, in South Dakota, zijn alle afstanden in de VS gelijk. Of je nu naar Miami, Los Angeles, Chicago, Houston, New York of waar dan ook in de VS wilt gaan. Dit is het midden van het midden van de Verenigde Staten. Het ligt wel een klein beetje afgelegen en erg goed aangegeven is het niet. Ik heb er 50 kilometer voor moeten omrijden. Maar dat deert me niets; ik heb vakantie en de prairie is adembenemend mooi. Ik sta een half uurtje stil bij het monument, dat aangeeft dat ik in het midden van het midden ben, en rijd dan terug naar Belle Fourche. Ik wordt vergezeld door een zwerm sprinkhanen, die allemaal tegen mijn auto opvliegen. Een twintigtal overleeft de crash niet.
Terug in Belle Fourche is het tijd om de Interstate 85 Zuid te verlaten en de Interstate 212 West op te draaien. Deze brengt me naar de staat Montana; verreweg de mooiste staat van Amerika. Ook hier lijkt de tijd te hebben stilgestaan. Ik doorkruis dorpjes met gemiddeld zo’n 34 inwoners. De huizen zijn vaak slecht onderhouden en de autowrakken staan vaak gewoon in de tuin, of langs de snelweg (voor zover je van een snelweg kunt spreken). De 212 West wordt voornamelijk gebruikt door vrachtwagenchauffeurs; en dat vindt kleine Paultje altijd wel leuk. Een paar kilometer vóór het plaatsje Broadus stop ik om dit alles op film en foto vast te leggen. Daarna verlaat ik de staat Montana weer, via de Wyoming 59 en het gehucht Biddle (4 huizen en een benzinestation) rijd ik de staat Wyoming weer binnen. Aan het einde van de 59 ga ik de Interstate 14 West naar Sheridan op. Echt boeiend is het hier niet, of je moet de talloze treinen mooi vinden, die de kolencentrale van Sheridan voorzien van de nodige brandstof. In Spotted House is het tijd om te tanken en tijd om de lijken van de sprinkhanen van mijn auto te vegen. Het stinkt namelijk verschrikkelijk in de auto en mijn vermoeden is, dat het stinkt naar verbrande sprinkhanen. Slechts één sprinkhaan heeft de tocht van Belle Fourche naar Spotted House (178 mijl) overleefd. Een klein half uurtje later rijd ik Sherdan binnen. Moe als ik ben, duik ik meteen het bed in. Maar niet na even het laatste nieuws uit Nederland van het internet te hebben gehaald.
Terug in Belle Fourche is het tijd om de Interstate 85 Zuid te verlaten en de Interstate 212 West op te draaien. Deze brengt me naar de staat Montana; verreweg de mooiste staat van Amerika. Ook hier lijkt de tijd te hebben stilgestaan. Ik doorkruis dorpjes met gemiddeld zo’n 34 inwoners. De huizen zijn vaak slecht onderhouden en de autowrakken staan vaak gewoon in de tuin, of langs de snelweg (voor zover je van een snelweg kunt spreken). De 212 West wordt voornamelijk gebruikt door vrachtwagenchauffeurs; en dat vindt kleine Paultje altijd wel leuk. Een paar kilometer vóór het plaatsje Broadus stop ik om dit alles op film en foto vast te leggen. Daarna verlaat ik de staat Montana weer, via de Wyoming 59 en het gehucht Biddle (4 huizen en een benzinestation) rijd ik de staat Wyoming weer binnen. Aan het einde van de 59 ga ik de Interstate 14 West naar Sheridan op. Echt boeiend is het hier niet, of je moet de talloze treinen mooi vinden, die de kolencentrale van Sheridan voorzien van de nodige brandstof. In Spotted House is het tijd om te tanken en tijd om de lijken van de sprinkhanen van mijn auto te vegen. Het stinkt namelijk verschrikkelijk in de auto en mijn vermoeden is, dat het stinkt naar verbrande sprinkhanen. Slechts één sprinkhaan heeft de tocht van Belle Fourche naar Spotted House (178 mijl) overleefd. Een klein half uurtje later rijd ik Sherdan binnen. Moe als ik ben, duik ik meteen het bed in. Maar niet na even het laatste nieuws uit Nederland van het internet te hebben gehaald.
Dag 6: Sheridan – Yellowstone (National Park) – Mammouth Hot Springs
Sheridan is een toeristenhol, dat ik snel wil verlaten. Maar niet, voordat ik weer een zwerm insecten van de voorruit en de bumper heb geveegd. Bah! Via de Interstate 90 West draai ik de 14 West weer op, die me dwars door een bergenmassief leidt. Let op: Je moet dan wel de Alternatieve 14 West hebben, want de ‘gewone’ 14 West is niet meer dan een 4-baans snelweg en je ziet geen fuck van het land(schap). De Alternatieve 14 West geeft de eerste adembenemende uitzichten van de Rocky Mountains. De lucht is er ijl en ik heb af en toe moeite met ademhalen. Zeker, als ik aan mijn eerste wandeltocht wil beginnen. Na deze tussenstop gaat het bergafwaarts, met dalingspercentages van soms wel 10%. Om je een voorstelling te geven; ik heb de auto in ‘neutraal’ gezet en met de rem de auto gestuurd. Toen het een beetje begon te stinken naar brandlucht (oververhitte remschijven), heb ik even de auto langs de kant van de weg gezet om de remmen te laten afkoelen. De wegbeheerder is het gelukkig met me eens en heeft aan weerszijden van de weg diverse plaatsen gemaakt, waar je even kunt afkoelen. Maar dit alles is het waard; het uitzicht is formidabel. Ik verbaas me enigszins over de volgepakte megacampers, die groter zijn dan een gemiddelde Nederlandse stadsbus, waaraan ook nog eens een personenauto is gekoppeld. En die is ook nog eens vol bepakt, bezakt en beladen. Een Amerikaans stelletje legt me uit, dat deze mensen vaak drie maanden, tot een half jaar van huis zijn.
Ik doorkruis de plaatsjes Lovell en Powell en kom uiteindelijk in Cody, waar het Yellowstone Park onofficieel begint. Officieel moet je vanaf daar nog 14 mijl (ong. 21 kilometer) rijden, tot aan de poorten van het park. De entree kost USD 25,00 en gelijk na binnenkomst begint de eerste opwinding al; formidabele uitzichten, prachtige meren en genoeg loslopende dieren. Ik stop vaak en houd zelfs wat medeweggebruikers op. Yogi Bear laat zich ook even zien en na deze opwinding begint de volgende; Op een parkeerplaatsje langs het Yellowstone Meer staan tientallen T-Fordjes, met hun gebruikers ernaast. Ze wachten op elkaar, want ze gaan samen beginnen aan een ritje door het park. En ja, deze originele T-Fordjes staan bij mij op de film en foto. Even verderop laat een kudde bizons zich zien, grazend langs de kant van de weg. Geen bizon die let op de dikke Hollander met zijn camera-uitrusting, waarbij een cameraploeg van CNN nog zou verbleken. Tien kilometer verder laten een paar wolven zich zien en daarna volgen een paar van de vele geisers, die het park rijk is. Een Amerikaan wijst me op een sneeuwstorm, die zich ver vóór ons, hoog in de bergen afspeelt. Een indrukwekkend tafereel. Ik hoop dat het tafereel goed te zien is op de film, die straks op YouTube wordt geplaatst.
Na de wolven te hebben aanschouwd, is het tijd om naar mijn hotel te gaan. Maar niet, nadat ik achteruit tegen een pick-up truck ben gereden, uit parkeerstand. De schade valt gelukkig erg mee en de verhuurmaatschappij doet niet moeilijk als ik bel. De pick-up heeft geen schrammetje en mijn Chevy heeft slechts een deukje van een centimeter breed, vlak onder de nummerplaat. Heb je zo’n prachtige dag gehad, moet deze zó eindigen.
Ik doorkruis de plaatsjes Lovell en Powell en kom uiteindelijk in Cody, waar het Yellowstone Park onofficieel begint. Officieel moet je vanaf daar nog 14 mijl (ong. 21 kilometer) rijden, tot aan de poorten van het park. De entree kost USD 25,00 en gelijk na binnenkomst begint de eerste opwinding al; formidabele uitzichten, prachtige meren en genoeg loslopende dieren. Ik stop vaak en houd zelfs wat medeweggebruikers op. Yogi Bear laat zich ook even zien en na deze opwinding begint de volgende; Op een parkeerplaatsje langs het Yellowstone Meer staan tientallen T-Fordjes, met hun gebruikers ernaast. Ze wachten op elkaar, want ze gaan samen beginnen aan een ritje door het park. En ja, deze originele T-Fordjes staan bij mij op de film en foto. Even verderop laat een kudde bizons zich zien, grazend langs de kant van de weg. Geen bizon die let op de dikke Hollander met zijn camera-uitrusting, waarbij een cameraploeg van CNN nog zou verbleken. Tien kilometer verder laten een paar wolven zich zien en daarna volgen een paar van de vele geisers, die het park rijk is. Een Amerikaan wijst me op een sneeuwstorm, die zich ver vóór ons, hoog in de bergen afspeelt. Een indrukwekkend tafereel. Ik hoop dat het tafereel goed te zien is op de film, die straks op YouTube wordt geplaatst.
Na de wolven te hebben aanschouwd, is het tijd om naar mijn hotel te gaan. Maar niet, nadat ik achteruit tegen een pick-up truck ben gereden, uit parkeerstand. De schade valt gelukkig erg mee en de verhuurmaatschappij doet niet moeilijk als ik bel. De pick-up heeft geen schrammetje en mijn Chevy heeft slechts een deukje van een centimeter breed, vlak onder de nummerplaat. Heb je zo’n prachtige dag gehad, moet deze zó eindigen.
Abonneren op:
Posts (Atom)